ภาษาอาหรับ (العربية, อัล-อารอบียะฮ์) เป็นภาษาเซมิติก เช่นเดียวกับภาษาฮีบรูและอราเมอิกที่ปรากฏครั้งแรกในช่วงกลางศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสตศักราชทางตอนเหนือของอาระเบียและซาฮาราทางตอนใต้ของลิแวนต์[4][5]ต่างจากสองภาษาหลังที่ภาษาแรกมาจากอีกภาษาหนึ่ง ภาษาอาหรับเองก็เป็นภาษารากเช่นภาษาละติน ต่างจากภาษาละตินตรงที่ยังคงใช้และพูดกันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน ผู้คนประมาณ 292 ล้านคนใช้ภาษานี้เป็นภาษาแรกของพวกเขา ผู้คนอีกจำนวนมากสามารถเข้าใจภาษานี้เป็นภาษาที่สองในภาษามาเกร็บได้ ภาษาอาหรับเขียนจากขวาไปซ้ายด้วยพยัญชนะซึ่งเรียกอีกอย่างว่าอับจาด[6]เนื่องจากมีการใช้กันอย่างแพร่หลายทั่วโลก ภาษานี้จึงเป็นหนึ่งในหกภาษาราชการของสหประชาชาติ ภาษาทางการอื่นๆ ของ UN ได้แก่ อังกฤษ ฝรั่งเศส สเปน รัสเซีย และจีน[7]
หลายประเทศพูดภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการ แต่ไม่ใช่ทุกประเทศที่พูดภาษาอาหรับเหมือนกัน ภาษานี้มีภาษาถิ่นหรือหลากหลาย เช่น ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ ภาษาอาหรับอียิปต์ ภาษาอาหรับอ่าว ภาษาอาหรับมาเกรบี ภาษาอาหรับแบบลิแวนต์ และอื่นๆ อีกมากมาย ภาษาถิ่นบางภาษาพูดแตกต่างกันมากจนผู้พูดบางคนมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการทำความเข้าใจอีกภาษาหนึ่ง อย่างไรก็ตาม คำวิภาษวิธีหลายคำยังคงมีรากฐานมาจากภาษาต้นฉบับหรือภาษาคลาสสิก
ประเทศส่วนใหญ่ที่ใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการอยู่ในตะวันออกกลาง พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของโลกอาหรับ ศาสนาที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้คือศาสนาอิสลาม
ภาษาอาหรับมีความสำคัญมากในศาสนาอิสลาม เพราะชาวมุสลิมเชื่อว่าอัลลอฮ์ (พระเจ้า) ทรงใช้ภาษาอาหรับเพื่อพูดคุยกับมูฮัมหมัดผ่านทางอัครเทวดากาเบรียล (ญิบรีล) โดยประทานอัลกุรอานเป็นภาษานั้นแก่เขา ผู้พูดภาษาอาหรับจำนวนมากแต่ไม่ใช่ทั้งหมดเป็นชาวมุสลิม เชื่อกันว่าความอัศจรรย์ของอัลกุรอานเป็นภาษาของมัน
ภาษาอาหรับยังกลายเป็นภาษายอดนิยมในการเรียนรู้ในโลกตะวันตก แม้ว่าบางครั้งไวยากรณ์ของภาษานี้จะเรียนรู้ยากมากสำหรับเจ้าของภาษาอินโด-ยูโรเปียนก็ตาม ภาษาอื่นๆ หลายภาษายืมคำศัพท์จากภาษาอาหรับเนื่องจากมีความสำคัญในประวัติศาสตร์ คำภาษาอังกฤษบางคำที่สามารถสืบย้อนไปถึงภาษาอาหรับได้คือน้ำตาล[8]ฝ้าย,[9]นิตยสาร,[10]พีชคณิต,[11]แอลกอฮอล์[12]และเอมีร์[13][14][15]
ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการของประเทศเหล่านี้:
แอลจีเรีย
บาห์เรน
คอโมโรส
ชาด
จิบูตี
อียิปต์
เอริเทรีย
อิรัก
อิสราเอล
จอร์แดน
คูเวต
เลบานอน
ลิเบีย
มอริเตเนีย
โมร็อกโก
โอมาน
ปากีสถาน
ปาเลสไตน์
กาตาร์
ซาอุดิอาราเบีย
โซมาลิแลนด์
ซูดาน
ซีเรีย
ตูนิเซีย
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
เยเมน
นอกจากนี้ยังเป็นภาษาประจำชาติของ:
มาลี
โซมาเลีย
เซเนกัล
ตัวอักษร[เปลี่ยน|เปลี่ยนแหล่งที่มา]
ตัวอักษรอารบิกเป็นพยัญชนะที่มีจำนวน 28 ตัวอักษร ดังนี้
ا (อลิฟ, ออกเสียง ก)
ب (บริติชแอร์เวย์ออกเสียงเหมือนตัวอักษรภาษาอังกฤษ 'b')
ت (ตาออกเสียงคล้ายกับตัวอักษรภาษาอังกฤษ 't')
ث (ท่าออกเสียงเหมือน 'th' ใน 'bath')
ج (เจมออกเสียงว่า 'เจ')
ح (ฮ่าๆออกเสียงเหมือนเสียง 'ฮ' หนักๆ จากคอ)
خ (ขะพูดเหมือนเสียงแหบหรือพ่นออกจากลำคอ)
د (ดาลออกเสียงว่า 'd')
ذ (ทาลออกเสียงเหมือน 'th' ใน 'the')
ر (รา'ออกเสียงเหมือน 'r' ในภาษาอิตาลี)
ز (ซ่าออกเสียงเหมือน 'z' ในภาษาม้าลาย)
س (เห็นออกเสียงเหมือนเสียงฟู่)
ش (เงาออกเสียงว่า 'ชู่')
ص (ซู๊ด, ออกเสียงเหมือนเห็นแต่หนักกว่าเล็กน้อย)
ض (ดะห์, ออกเสียงเหมือนดาลแต่หนักกว่า)
ط (ท๊ะออกเสียงเหมือนกดดัน 't')
ظ (ท่าออกเสียงโดยการดึงตรงกลางลิ้นลงขณะพยายามออกเสียง 'th' หนักๆ)
ع ('ใช่ออกเสียงคล้ายเสียงสำลัก)
غ (กาออกเสียงเหมือนน้ำกลั้วคอ)
ف (ฟ้าออกเสียงว่า 'f')
ق (กะฟเหมือนเสียงที่ทำในการ์ตูนตลกเวลาที่ตัวละครกลืนเครื่องดื่มลงไป)
ك (คาฟออกเสียงว่า 'k')
ل (ลำออกเสียงว่า 'ล')
م (มีมออกเสียงเหมือน 'm')
ن (กลางวันออกเสียงเหมือน 'n')
ه (ฮ่า, เสียง 'h' เบา ๆ)
و (ว้าวออกเสียงว่า 'w' หรือ 'ooh')
ي (ใช่แล้วออกเสียงเหมือน 'y')
